Deze site maakt gebruik van cookies.
Toon informatie voor:
Iedereen
Home > Verhalen >

Om 10 uur naar bed? Niks voor mij!

Arnold Berkhout zat niet zo lekker in zijn vel. Door een mislukte operatie was hij ineens afhankelijk geworden van anderen. Wil je weten hoe het nu met hem gaat?

‘Ik ben een dag- én een nachtmens’, zegt Arnold Berkhout. ‘Ik ga laat naar bed. Ik kijk graag televisie of ik ben bezig op de computer.’ Tot zes jaar geleden was dat geen enkel probleem. Arnold woonde toen al bij Sherpa, samen met zijn vrouw Lida, en kon zich goed alleen redden. ‘Maar bij een operatie aan mijn nek in 2011 is er van alles mis gegaan’, vertelt Arnold. ‘Het zou drie uur duren, maar ze zijn een hele dag met me bezig geweest. Nu is de linkerkant van mijn lijf verlamd en zit ik in een rolstoel. Alleen mijn hand kan ik nog een beetje bewegen.’ Hij tilt zijn arm op en zwaait. ‘Ik heb vier maanden revalidatie gehad in de Hoogstraat en toen mocht ik weer naar huis.’

Niet lekker in zijn vel

Rosaline Meester en Margriet van Diermen waren in die tijd de begeleiders van Arnold. Ze zagen dat hij het moeilijk had. ‘Arnold lacht graag en veel,’ zegt Rosaline, ‘dus we merkten al snel dat hij niet lekker in zijn vel zat. Niet zo gek als je moet leren leven met een lichaam dat niet doet wat je wilt. Allerlei dingen die Arnold leuk vond, konden ineens niet meer.’

Tijdens een van de wekelijkse bezoekjes hebben ze erover gesproken. Arnold vertelde dat hij vooral veel moeite had met vroeg naar bed gaan. Afspraak bij Sherpa is, dat de avonddienst daarbij helpt. Maar de avonddienst gaat om half 11 naar huis. ‘Dus ik lag elke avond om 10 uur in bed,’ zegt Arnold. ‘Ik vond het vreselijk, ik kan dan nog helemaal niet slapen.’

Proeftijd

De twee begeleiders besloten erover in gesprek te gaan met hun teammanager en de nachtdienst. Die wilden wel meewerken. Na een proeftijd van twee maanden gaat Arnold nu om 1 uur naar bed. Rosaline: ‘Ieder mens wil toch de controle over zijn eigen leven houden? We proberen daar zoveel mogelijk aan tegemoet te komen. Niet altijd uitgaan van het vanzelfsprekende, maar kijken wat iemand nodig heeft om prettiger te leven. Nu zien we weer een glimlach op Arnolds gezicht, dat is toch prachtig?’

Samen koken

Arnold vindt het ook heel jammer dat hij niet meer zelf kan koken. ‘Het is te gevaarlijk’, zegt hij. ‘Doordat ik geen gevoel meer heb in mijn hand, zou ik me lelijk kunnen verbranden.’ Ook daarvoor zoeken ze naar oplossingen. Margriet: ‘Arnold gebruikt nu bijvoorbeeld een airfryer in plaats van een friteuse. Zo kan hij toch zijn eigen frietjes bakken. En in de weekenden kookt hij vaak met een begeleider. Door een wisseling in personeel staat dat nu op een laag pitje, maar dat pakken we straks weer op.’

Praten en luisteren

Arnold heeft zich altijd ingezet voor mensen met een beperking. Eerst bij de LFB en nu geeft hij bij Sherpa voorlichting aan nieuwe medewerkers. ‘Ik vind praten en luisteren belangrijk’,  zegt hij. ‘Ook als mensen niets kunnen of willen zeggen, kun je erachter komen wat ze voelen. Door naar hun ogen te kijken, of te luisteren naar de klank van hun stem. Je moet het niet voor ze invullen. Dat is betutteling.’ 

Lees verder op Ik doe mee

  • Waar gaat de kwaliteitsagenda over? Lees de 5 onderwerpen waar we aan werken
  • Gebruik de materialen uit de inspiratiebox voor het voeren van het gesprek en om samen te werken.
  • Waarom vind jij het belangrijk de kwaliteit van zorg in de gehandicaptenzorg te verbeteren? Doe je belofte en doe mee!

Vind je dit artikel leuk om te lezen?

Reageer op dit artikel




Let op. Jouw reactie kan straks gelezen worden door alle bezoekers.
Wees daarom voorzichtig met wat je zegt en wees beleefd naar anderen.

Wil je ook 
jouw verhaal vertellen?

Vul dan hier je naam en e-mailadres in. Belangrijk: je verhaal moet gaan over hoe jouw leven leuker is geworden door samen te werken en samen te praten. Je kunt je verhaal zelf schrijven of met iemand anders. Wij kunnen je ook helpen.