Deze site maakt gebruik van cookies.
Toon informatie voor:
Iedereen
Home > Verhalen >

Leonie zag de wereld door glas

Leonie was nog geen 30, maar voelde zich wel 80. Lees hoe dat kwam en wat ze eraan gedaan heeft.

Als Leonie twee jaar geleden niet toevallig die ene invalarts getroffen had, was alles heel anders gelopen. Dan had ze hier waarschijnlijk niet zo vrolijk gezeten. Want Leonie voelde zich al jaren niet goed. Ze was lusteloos, had veel last van emoties en het lukte haar maar niet om af te vallen. Telkens als die emoties en nare gedachten opkwamen, werd haar medicatie verhoogd en kreeg ze meer therapie. Maar ze voelde zich steeds slechter. ‘Ik was nog geen 30 maar ik voelde me bijna 80’, zegt ze.

Naar het ziekenhuis

Leonie werd doorverwezen naar het ziekenhuis. Ook daar kwamen ze er niet achter wat haar mankeerde. ‘Op een dag had ik weer een afspraak, maar mijn arts werd weggeroepen voor een spoedgeval’, vertelt Leonie. ‘Ik baalde, want nu moest ik naar een invalarts die ik niet kende.’ De invalarts vroeg of hij de problemen van Leonie op een congres mocht bespreken. Dat vond ze goed. Kort daarna belde hij om te vertellen dat ze haar medicijnen moest afbouwen. Leonie: ‘Samen met de mensen om me heen hebben we toen een plan bedacht om ervoor te zorgen dat het goed zou gaan. Ik vond dat heel spannend!’

Afbouwen

Nu slikt Leonie veel minder medicijnen en sinds anderhalf jaar voelt ze zich stukken beter. Ze wordt begeleid door een psychiatrisch verpleegkundige. ‘Dat is minder duur dan de psychiater’, zegt Leonie. ‘Dus ze kan vaker contact hebben met mij en met de begeleiding.’ Ook houdt Leonie nu een dagboekje bij waarin ze opschrijft hoe het met haar gaat. Ze heeft geleerd wat ze moet doen als het misgaat. ‘In beweging komen, dingen doen die me vrolijk maken en contact zoeken met anderen’, vertelt Leonie. ‘Alles wat ik gehoord heb in gesprekken en in de therapie, dat is in mijn hoofd blijven zitten en dat kan ik nu wél toepassen. En nu lukt het ook eindelijk om af te vallen en weer dingen te ondernemen.’

Elke dag een compliment

Alexandra is de begeleider van Leonie. Ook zij ziet hoe Leonie is veranderd. ‘Vroeger kwam ze vaak in de problemen doordat de spanning te hoog opliep. Die spanning voel je niet meer als je zoveel medicijnen slikt. Nu heeft ze veel eerder door dat het niet goed gaat en kan ze dat aangeven. Ze kan toepassen wat ze in de therapie geleerd heeft. Ze kon ook goed vertellen hoe ze het wilde, ook aan haar ouders.’ Want ook voor de ouders van Leonie was het spannend. ‘Maar nu zijn ze er blij mee,‘ vertelt Leonie. ‘Ze zeggen dat ik weer net zo ben als vroeger. Nu begrijpt iedereen waarom ik dit zo graag wil. Ik krijg elke dag wel een compliment van de begeleiding.’

Op pad met een maatje

Leonie werkt vier ochtenden per week bij Hart van Vathorst, in het atelier en in de wasserij. Sinds kort heeft ze een maatje met wie ze dingen onderneemt in haar vrije tijd. ‘Ik heb zelf een advertentie geplaatst op internet’, vertelt Leonie. ‘We houden van dezelfde dingen: kringloopwinkels, plaatsjes in de buurt bekijken, grapjes maken, fietsen, wandelen. En we zijn al twee keer naar de dierentuin geweest.’ Leonie is blij dat ze daar nu weer energie voor heeft. ‘Vroeger was ik een zombie. Ik zag de hele wereld door glas, nu kijk ik weer met mijn eigen ogen.’

Vind je dit artikel leuk om te lezen?

Plaats ook een reactie




Let op. Jouw reactie kan straks gelezen worden door alle bezoekers.
Wees daarom voorzichtig met wat je zegt en wees beleefd naar anderen.

Wil je ook 
jouw verhaal vertellen?

Vul dan hier je naam en e-mailadres in. Belangrijk: je verhaal moet gaan over hoe jouw leven leuker is geworden door samen te werken en samen te praten. Wij maken dan een afspraak met je om je te interviewen. Je mag je verhaal natuurlijk ook zelf of met iemand anders schrijven als je dat liever doet.