Deze site maakt gebruik van cookies.
Toon informatie voor:
Iedereen
Home > Verhalen >

Mensen zouden meer kind moeten blijven

Monica verveelde zich op de dagbesteding. Ze werd onderschat. ‘Ik ging me ergeren aan dingen en ik kreeg een minderwaardigheidscomplex. Ik werd behandeld alsof ik niet veel kon.’ Lees hoe het nu met Monica gaat.

Monica vindt het vervelend als mensen haar onderschatten. Toch gebeurt dat nog wel eens. ‘Het komt door mijn tempo’, zegt ze. ‘In mijn hoofd zit het wel goed, het komt er alleen wat langzamer uit.’ Op de vorige dagbesteding had ze er veel last van. ‘Ik zat daar alleen maar te lezen en naar muziek te luisteren op mijn telefoon. Ontzettend saai.’ Monica’s persoonlijk begeleider nam contact op met Patricia Kruip. Zij is medewerker begeleid werken en helpt mensen aan een geschikte werkplek in de maatschappij. Jouw Kans heet deze vorm van dagbesteding bij De Lichtenvoorde. Patricia: ‘Gelukkig zijn hier in de regio steeds meer bedrijven die open staan voor mensen met een beperking. Zoals een zorgboerderij, een woonzorgcentrum, een voedselbank en een kringloopwinkel. Steeds kijken we wat iemand graag wil, wat hij of zij kan en hoe we daar een passende plek bij kunnen vinden.’

Dagbesteding die voelt als werk

Monica wilde graag in de zorg werken. Ze heeft ook een mbo-opleiding niveau 1 afgerond. Dat is niet genoeg om mensen te verzorgen, maar wel om in de huishoudelijke dienst te werken. Dat doet ze nu bij Anke Marjolein, een woonvorm van De Lichtenvoorde voor mensen met meervoudige beperkingen of niet-aangeboren hersenletsel. ‘Ik doe veel huishoudelijk werk’, vertelt Monica. ‘Kastjes schoonmaken, papieren handdoekjes aanvullen, vuilniszakken weggooien, de was sorteren en opvouwen, de planten water geven, kleding aanvullen in de kledingkasten en soms strijken. Het leuke van Anke Marjolein is dat ik me daar geen cliënt voel. Het is wel dagbesteding, maar het voelt als werk. Dat komt ook doordat mijn begeleider op de werkplek eigenlijk een collega is. Zij hoort ook bij de huishoudelijke dienst. Met haar heb ik elke werkdag veel contact, met Patricia af en toe, als het nodig is.’

Hoofd én handen gebruiken

Het werk is best zwaar. Daarom doet Monica dit drie dagdelen per week. De andere dagen gaat ze naar AC Creatief. Daarnaast zit ze ook nog in de cliëntenraad van De Lichtenvoorde. Hilde Mellink is coach medezeggenschap en begeleidt de cliëntenraad. ‘Juist die combinatie van werken, creatief bezig zijn en meepraten en meedenken in de cliëntenraad is heel fijn voor Monica’, zegt zij. ‘Als ik maar mijn eigen tempo kan bepalen’, vult Monica aan. ‘Zonder tijdsdruk word ik sneller, als ik tijdsdruk ervaar is er geen land met me te bezeilen. In de cliëntenraad is dat soms lastig. Daar krijg ik heel veel informatie te verwerken. Maar daar heb ik een trucje op gevonden. Ik kan me afsluiten door voor me uit te staren en dan hoor ik niks meer. Of ik zeg gewoon: stop, ik heb een informatieverwerkingsstoornis!’

Kinderen kijken niet hoe je eruit ziet

Monica is heel open over haar werk en de dingen waar ze tegenaan loopt. Die openheid heeft ze van huis uit meegekregen. ‘Ik kan met mijn ouders overal over praten. Als je iets dwars zit, moet je het gewoon zeggen, vinden ze. En nooit stoppen met vragen. Beter teveel dan te weinig.’ Als je Monica vraagt of ze nog wensen heeft voor de toekomst hoeft ze niet lang na te denken. ‘Werken met kinderen. Bijvoorbeeld bij een peuterspeelzaal. Kinderen zeggen de waarheid, kijken niet hoe je eruit ziet en zijn gewoon puur kind. Die spontaniteit raken we als volwassenen kwijt. Mensen zouden veel meer kind moeten blijven.’

Lees verder op Ik doe mee

Vind je dit artikel leuk om te lezen?

Plaats ook een reactie




Let op. Jouw reactie kan straks gelezen worden door alle bezoekers.
Wees daarom voorzichtig met wat je zegt en wees beleefd naar anderen.