Deze site maakt gebruik van cookies.
Toon informatie voor:
Iedereen
Home > Verhalen >

Een wereld van verschil

Eerst moest Aisheron bijna elke dag naar de afzonderingsruimte om af te koelen. Nu is dat nog maar één keer in de drie maanden. Wil je weten hoe dat komt?

Aisheron (27) is autistisch en heeft ADHD. Hij kan niet lezen of schrijven en hij kan zichzelf niet goed verwoorden. Zijn moeder, Aisheline Girigorie, vertelt dat Aisheron op zijn zevende uit huis is geplaatst: ‘Ik ben alleenstaande ouder. Aisheron heeft een tweelingzus en ik heb nog drie andere kinderen. Het ging thuis gewoon niet meer.’ Sinds zijn dertiende woont Aisheron bij Ipse de Bruggen in Vlaardingen. Op tien minuten fietsen van zijn moeder. ‘Het is erg fijn dat hij zo dichtbij woont. Ik kan makkelijk even langsgaan. Of we halen hem op voor een verjaardag of etentje.’

Bewoners zijn geen nummer, maar mensen

Aisheron ophalen voor een etentje was vroeger ondenkbaar. Toen zat hij bijna dagelijks in de afzonderingsruimte. Hij kon zich niet goed uiten en werd snel agressief. Aisheline: ‘Ik had er slapeloze nachten van. Door alle stress raakte ik zelfs verlamd. Ik ben dan ook heel blij dat het nu zo goed met hem gaat. Aisheron is de laatste jaren zoveel rustiger geworden. Hier zijn de bewoners geen nummers, maar mensen. Dat maakt echt een wereld van verschil.’

Igor Gagic is al tien jaar de vaste begeleider van Aisheron. Igor: ‘Toen ik hier net werkte, was de afspraak dat Aisheron naar de afzonderingsruimte moest, als hij meer dan drie keer uit zijn kamer kwam. Zo’n regel werkt totaal niet. Als de bel gaat of als hij een vraag heeft, dan komt hij uit zijn kamer. Dat geldt voor al onze bewoners. Logisch ook, want het is hún huis. Zij wonen hier 24 uur per dag. Wij zijn hier als begeleiders alleen maar te gast.’

Luisteren naar bewoners

Igor vertelt dat ze door de jaren heen steeds meer zijn gaan kijken naar wat de bewoners zelf willen en nodig hebben. ‘Echt luisteren naar de bewoners en een vertrouwensband opbouwen is zo belangrijk. We hebben geluk dat onze locatiemanager dezelfde visie heeft. Daardoor hebben we de ruimte om verder te kijken dan regels en protocollen. Dat zit ‘m ook in kleine dingen. Zoals zelf je kleren uitzoeken of kiezen wat je wilt eten en drinken.’

Deze persoonlijke aanpak werpt zijn vruchten af. Er is veel minder agressie bij de bewoners. En ook het contact met de buurtbewoners is verbeterd. Er zijn regelmatig buurtfeesten en elke maandag komen kinderen uit de buurt bij Ipse de Bruggen spelen. Igor: ‘Als we nu boodschappen gaan doen, groet iedereen Aisheron. En andersom. Daar geniet hij echt van.’

Samen op vakantie

Sinds een paar jaar gaan de bewoners en hun begeleiders zelfs samen op vakantie. ‘Een jaar of vijf geleden besloten we dat gewoon eens te proberen. Het was een superleuke week. Iedereen had een geweldige tijd en er was geen enkele agressie. Daarom gaan we nu elk jaar’, vertelt Igor. Aisheline: ‘Aisheron is helemaal dol op Igor en de anderen. Het is ook heel mooi om te zien dat Aisheron nog steeds nieuwe dingen leert. Laatst zette hij ineens koffie voor me. Ik wist helemaal niet dat hij dat kon!’

Vind je dit artikel leuk om te lezen?



Plaats ook een reactie


Let op. Jouw reactie kan straks gelezen worden door alle bezoekers.
Wees daarom voorzichtig met wat je zegt en wees beleefd naar anderen.

Wil je ook 
jouw verhaal vertellen?

Vul dan hier je naam en e-mailadres in. Belangrijk: je verhaal moet gaan over hoe jouw leven leuker is geworden door samen te werken en samen te praten. Wij maken dan een afspraak met je om je te interviewen. Je mag je verhaal natuurlijk ook zelf of met iemand anders schrijven als je dat liever doet.